Στην αρχή δεν τα έβλεπα, φυσικά.
Έβλεπα μόνο τα μεγάλα, φωναχτά συνθήματα, πολιτικά ή ποδοσφαιρικά - το πρώτο μικρό μηνυματάκι το είδα κάποιο πρωί: εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά μου, στο ύψος των ματιών μου, σε μια κολώνα, κάπου στην Ανθέων - έμεινα λίγη ώρα να το κοιτάζω, τόσο μικρό, όμως τόσο δυνατό.
Από τότε, τα ψάχνω - τα βρίσκω κρυμένα μέσα στα στενά, ποτέ στους μεγάλους δρόμους.
Εννοείται, φυσικά, πως δεν διεκδικώ φωτογραφικές περγαμηνές.
Μου αρκεί που υπάρχουν,
για όσο υπάρχουν.
Αναρτήσεις
Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές
-
memories (του Θέμη Χαστά) το κλάμα ενώνει - το ίδιο κάνει και το γέλιο, βέβαια, αλλά μάλλον το κλάμα είναι πιο εμπορικό κατά κάποιον παράξενο τρόπο...
the art of giving παρότι καταμεσήμερο κι η αντανάκλαση εξαφανίζει τις λεπτομέρειες της εικόνας, το μήνυμα παραμένει τόσο δυνατό, που, πραγματικά, δε χρειάζεσαι τίποτε άλλο για έναν ολόκληρο μήνα -
